Podręcznik Transferu Wiedzy

 

Ten internetowy podręcznik oferuje regionalnym i lokalnym podmiotom zajmującym się polityką praktyczne wskazówki i pomysły na temat tego, jak zaangażować się w transfer wiedzy w sposób, który pomoże uniknąć typowych pułapek uczenia się na podstawie najlepszych praktyk zagranicznych. Opiera się na projekcie REPAiR H2020 i jego wyjątkowym doświadczeniu w transferze wiedzy między sześcioma europejskimi Peri-Urban Living Labs (PULL) w dziedzinie gospodarki o obiegu zamkniętym i zarządzania zasobami. Prace PULL były wspierane przez narzędzia software w postaci Geodesign Support Support Environment, główny produkt REPAiR. Zapewnił on platformę do dyskusji na temat celów przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym dla każdego ze studiów przypadku, umożliwił identyfikację interesariuszy i obszarów przestrzennego wdrażania eko-innowacyjnych rozwiązań i strategii. Dlatego podręcznik ten jest najbardziej przydatny dla praktyków regionalnych lub miejskich zainteresowanych przeniesieniem strategii i rozwiązań w tej konkretnej dziedzinie polityki; może jednak również dostarczyć cennych lekcji metodycznych i wglądu w transfer wiedzy w politykach ukierunkowanych terytorialnie, promujących zrównoważony rozwój miejski i regionalny.

Celem tego podręcznika jest zapewnienie decydentom politycznym, a także innym praktykom regionalnym i miejskim oraz podmiotom politycznym dostępnych, szczegółowych wskazówek i inspiracji dotyczących międzyregionalnego lub międzymiastowego transferu wiedzy w dziedzinie gospodarki o obiegu zamkniętym i zarządzania zasobami.

1. Wprowadzenie

Uczenie się na podstawie polityk i rozwiązań wdrażanych za granicą lub wymiana tak zwanych najlepszych praktyk jest zjawiskiem powszechnym we wszystkich obszarach polityki publicznej. W coraz bardziej zglobalizowanym i połączonym świecie normą stało się poszukiwanie rozwiązań lokalnych problemów za granicą i uczenie się na podstawie zagranicznych doświadczeń od lokalnych, regionalnych lub krajowych władz w celu poprawy polityki wewnętrznej. Decydenci i inni politycy działający na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym rutynowo starają się wyciągać wnioski z udanych polityk, strategii lub rozwiązań wdrożonych za granicą, aby zaradzić niepowodzeniom polityki krajowej lub szukać inspiracji dla nowych inicjatyw. Pomimo popularności tego podejścia (patrz np. Dolowitz i Marsh, 2000; Rose, 1991) i rozpowszechnianiu repozytoriów dobrych praktyk oraz programów ułatwiających międzyregionalną lub międzymiastową wymianę wiedzy, uczenie się za granicą jest procesem pełnym niepewności co do dopasowania obcego rozwiązania w kontekście odbiorcy. To z kolei pociąga za sobą ryzyko przeniesienia nieodpowiednich rozwiązań, które mogą prowadzić do rozczarowujących wyników. Niepewność dotyczy możliwości przenoszenia rozwiązań między bardzo zróżnicowanymi państwami, regionami lub miastami o różnych systemach zarządzania, kulturach administracyjnych, postępie technologicznym, wzorcach zaangażowania zainteresowanych stron oraz ich zainteresowaniach, celach i ukierunkowaniu polityk, odmienności geograficznej oraz aspektów najmniej namacalnych, czyli uwarunkowań społeczno-kulturowych. Ta niepewność jest tym większa, że przenoszone polityki lub rozwiązania są stosunkowo nowe, złożone i dostosowane do konkretnego miejsca, jak ma to miejsce w przypadku rozwiązań gospodarki o obiegu zamkniętym , w szczególności tych, które są innowacyjne i są osadzone w konkretnych strategiach terytorialnych i lokalnych lokalizacjach geograficznych. Transfer wiedzy zdecydowanie pozostaje jednak wartościowym doświadczeniem. W procesie opracowywania rozwiązań złożonych problemów dotyczących określonego terytorium, zagraniczne doświadczenia mogą stanowić użyteczne źródło inspiracji, przestrogi, pomysłów, zrozumienia lub konkretnych środków, które mogą wzbogacić spektrum możliwości i pulę wiedzy dostępną dla decydentów.

Podręcznik ten zapewnia regionalnym i lokalnym podmiotom zajmującym się polityką praktyczne wskazówki i pomysły na temat tego, jak zaangażować się w transfer wiedzy w sposób, który pomaga uniknąć typowych pułapek uczenia się na podstawie najlepszych praktyk zagranicznych. Opiera się na projekcie REPAiR H2020 i jego wyjątkowym doświadczeniu w transferze wiedzy między sześcioma europejskimi Peri-Urban Living Labs w dziedzinie gospodarki o obiegu zamkniętym i zarządzania zasobami. Jest zatem najbardziej przydatny dla praktyków regionalnych lub miejskich zainteresowanych transferem strategii i rozwiązań w tej konkretnej dziedzinie polityki, może jednak również dostarczyć cennych lekcji metodycznych i wniosków dotyczących transferu wiedzy w politykach ukierunkowanych terytorialnie, promujących zrównoważony rozwój miejski i regionalny.

W poniższych sekcjach wyjaśniono cel i znaczenie tego podręcznika (1.1), teoretyczne podstawy (1.2) i metodologię (1.3), na której opiera się ten podręcznik.

1.1 Cel i znaczenie

Celem tego podręcznika jest zatem zapewnienie osobom odpowiedzialnym za wyznaczanie kierunków polityki, a także innym praktykom regionalnym i miejskim oraz podmiotom politycznym, dostępnych krok po kroku wskazówek i inspiracji dotyczących międzyregionalnego lub międzymiastowego transferu wiedzy w dziedzinie gospodarki o obiegu zamkniętym i zarządzania zasobami.

Podręcznik ten ma na celu pomóc praktykom wykroczyć poza zwykłe „uczenie się za granicą”, proponując metodologię, która wspiera pojawienie się nowej wiedzy dzięki współpracy między interesariuszami z różnych regionów i miast. Innymi słowy, celem jest zwrócenie uwagi i zapewnienie środków wykraczających poza prostą transpozycję praktyki opracowanej w „miejscu A” do „miejsca B” i zaangażowanie we współtworzenie wiedzy w międzynarodowych sieciach zainteresowanych stron, współpracując w ramach sieci żywych laboratoriów (living labs), konsorcjów projektowych lub innych międzyregionalnych lub międzymiastowych projektów współpracy. Zaletą takiej wspólnie tworzonej wiedzy jest to, że opiera się ona na wspólnym zrozumieniu, a zatem jest łatwiejsza do przenoszenia i ma zastosowanie w różnych kontekstach.

Koncentrując się na transferze wiedzy na temat gospodarki o obiegu zamkniętym, warto nadmienić, że przydatność tego podręcznika wykracza poza ten temat. W rzeczywistości zaproponowana tutaj metodologia, zaobserwowane bariery, a także zawarte w nich praktyczne wskazówki i porady mają istotne znaczenie dla przekazywania wiedzy w innych politykach ukierunkowanych terytorialnie, od polityk rozwoju regionalnego, polityki zrównoważonego rozwoju regionalnego lub miejskiego lub zmian klimatu, do planowania urbanistycznego. Podręcznik jest szczególnie przydatny dla praktyków miejskich i regionalnych zaangażowanych w międzynarodowe projekty badawcze, inwestycyjne lub wymiany wiedzy, skupiających konsorcja zainteresowanych stron z różnych regionów i miast współpracujących w zakresie polityki ukierunkowanej terytorialnie przez pewien okres czasu, umożliwiając iterację w trakcie spotkań roboczych, podczas których można ułatwić transfer wiedzy. Przykłady takich projektów obejmują zwłaszcza projekty Interreg i Urbact , których celem jest międzyregionalna lub międzymiastowa wymiana wiedzy, ale także projekty realizowane w ramach programu Horizon Europe lub programów finansowania ESPON .

1.2 Teoretyczne podstawy

Czym jest transfer wiedzy?

Transfer wiedzy to termin wywodzący się z badań organizacji, w którym wykorzystano go do badania, w jaki sposób wiedza „przemieszcza się” między firmami i przyczynia się do procesów innowacyjnych (Argote i Ingram, 2000 ; Argote, Ingram, Levine i Moreland, 2000 ; Inkpen i Tsang , 2005 ; Simonin, 1999). Innymi słowy, transfer wiedzy dotyczy transferu i uczenia się innowacyjnych rozwiązań za pośrednictwem sieci organizacji.

W tym kontekście pojęcie to stosuje się głównie do konceptualizacji, wdrażania, generowania i przepływu wiedzy (projekty, rozwiązania techniczne, ustalenia dotyczące zarządzania, techniki i taktyki zaangażowania interesariuszy, polityki) związane w szczególności z ekoinnowacyjnymi rozwiązaniami i strategiami rozwoju gospodarki obiegu zamkniętego między regionami i miastami.

Transfer rozwiązań, wyciąganie wniosków i tłumaczenie polityki

„Transfer polityki” (Dolowitz i Marsh, 1996 , 2000 ; Evans, 2004) i „wyciąganie wniosków ” (Rose, 1991 , 1993 , 2004), koncepcje ściśle związane z koncepcją transferu wiedzy, kładą nacisk na proces transferu sam w sobie oraz treść tego transferu. Dolowitz i Marsh zdefiniowali transfer polityki jako „wiedzę o tym, w jaki sposób polityki, ustalenia administracyjne, instytucje i idee w jednym otoczeniu politycznym (przeszłym lub obecnym) są wykorzystywane do opracowywania polityk, ustaleń administracyjnych, instytucji i pomysłów w innym otoczeniu politycznym” (Dolowitz i Marsh, 2000 , s. 5). Literatura poświęcona transferowi polityk traktuje przenoszenie polityk z jednego kontekstu do drugiego jako działanie dobrowolne lub przymusowe, ale zawsze proaktywne, zachodzące głównie wśród polityków i biurokratów państwowych, ale także przedsiębiorców politycznych, w tym think tanków, instytucji wiedzy, ekspertów, grup nacisku, globalnych graczy finansowych, korporacji lub organizacji międzynarodowych i ponadnarodowych (Stone, 2000). Dlatego też nacisk kładziony jest również na agencję, a nie tylko na to, kto jest zaangażowany, ale także na dlaczego.

Pułapki transferu wiedzy

Transfer wiedzy o polityce z zagranicy, mimo że jest szeroko stosowany, pozostaje procesem ryzykownym i pełnym niepewności. Zostało to zauważone przez Dolowitz i Marsh, którzy wzięli pod uwagę warunki, w których przeniesienie rozwiązań politycznych może spowodować niepowodzenie transferu w kraju otrzymującym. Może się to zdarzyć w przypadkach, gdy transfer jest jednolity („jeden rozmiar pasuje do wszystkich”, bez dostosowania do kontekstu lokalnego), niekompletny (przekazywane są tylko części strategii decyzyjnych) lub nieodpowiedni (nieodpowiedni dla kontekstu odbiorcy z powodu braku warunków strukturalnych , na przykład wiedzy lub zasobów). W podobny sposób Evans (2009) przedstawił potencjalne przeszkody dla tego procesu. Po pierwsze, wyróżnił przeszkody „poznawcze” na etapie podejmowania decyzji, które mogą wynikać z ograniczonego poszukiwania rozwiązań zagranicznych, asymilacji kulturowej poprzez współmierne rozpoznawanie i definiowanie problemów, ograniczanie możliwości uczenia się za granicą lub złożoności związanej z procesem transferu. Po drugie, zidentyfikował przeszkody „środowiskowe”, które wpływają na sam proces transferu. Tutaj możliwe przeszkody obejmują nieskuteczne strategie mobilizacji wsparcia dla przeniesienia; brak solidnych sieci przesyłowych; ograniczenia strukturalne związane z kontekstem odbiorcy (społeczno-gospodarcze, polityczne lub instytucjonalne); lub wreszcie bardziej prozaiczne techniczne problemy związane z wdrażaniem, wynikające z braku zasobów lub możliwości technicznych. Po trzecie, Evans podkreślił także „opinię publiczną” jako kolejną potencjalną przeszkodę w przenoszeniu polityki. W tym przypadku sprzeciw wobec transferu polityki zagranicznej może pochodzić od elitarnych opinii (ekonomicznych, politycznych, biurokratycznych), mediów lub grup wyborczych (wyborców).

Uczenie się od twórców „najlepszych praktyk” jest obecnie powszechne i szeroko promowane przez podmioty międzynarodowe, od organizacji międzynarodowych, takich jak Unia Europejska, Bank Światowy czy ONZ, po ponadnarodowe sieci miast. Ten wspólny aspekt transferu wiedzy nie jest jednak pozbawiony ryzyka (Stead, 2012). Podczas gdy sam Rose zdawał sobie sprawę z tego, że wyciąganie lekcji z zagranicy należy przeprowadzać z pewną ostrożnością co do przydatności zagranicznych rozwiązań dla kontekstu odbiorcy (1991), znacznie mniej mówi się problemach związanych z rozpowszechnianiem najlepszych praktyk, a jeszcze mniej prowadzi się badań dotyczących transferu ubogiego i nieudanego, ze szczególnym naciskiem na „historie sukcesu” (Stone, 2012 ; Stead, 2012). W rzeczywistości brak wiedzy na temat tego, jak powstały takie najlepsze praktyki, jakie inne opcje zostały rozważone, jaki był proces, który do tego doprowadził oraz jakie były ewentualne problemy, stwarza ryzyko błędnego przekazania i zwiększa ryzyko ostatecznej porażki przyjętych rozwiązań (Stead, 2012). Niektóre polityki są tak głęboko osadzone w specyficznych krajowych systemach prawnych, politycznych, edukacyjnych lub społecznych, że nie można ich przenosić gdzie indziej (Stone, 2012).

Tłumaczenie zasad i mobilność w ustawieniach sieciowych

W odpowiedzi na te ograniczenia i zastrzeżenia związane z transferem wiedzy uczeni przyjęli bardziej krytyczny pogląd i zaproponowali nowe ramy teoretyczne do studiowania i kierowania procesem uczenia się za granicą. Na przykład zaproponowano pojęcie „przekładu polityki” (Stone, 2012) jako „odejście od myślenia o transferze wiedzy jako formie transferu lub rozpowszechniania technologii, odrzucając choćby implikację jego założenia mechanistyczne i model liniowy przesyłanie wiadomości od A do B ”(Freeman, 2009 , s. 429). W procesie tłumaczenia praktyki zagranicznej na lokalny „język” zachodzą procesy hybrydyzacji i uczenia się. To z kolei może prowadzić do pojawienia się nowych znaczeń politycznych i znacznego odejścia od „oryginalnej” importowanej praktyki. Możliwą zaletą takiego procesu tłumaczenia jest to, że może on skutkować „bardziej spójnym transferem pomysłów, zasad i praktyk” (Stone, 2012 , s. 488).

Badania wykazały, że współpraca, otwarta komunikacja i zaufanie między zaangażowanymi podmiotami są kluczowymi czynnikami wspierającymi skuteczny transfer wiedzy (Bellini i in., 2016). Dlatego ważne jest tworzenie powiązań sieciowych, w których oparte na zaufaniu relacje oparte na współpracy mogą się rozwijać i wspierać transfer wiedzy (np. Inkpen i Tsang, 2005). W takich warunkach nieformalne relacje między organizacjami w zakresie transferu wiedzy mogą być ważniejsze niż formalne kanały interakcji, komunikacja i struktury. Jest to szczególnie istotne w sytuacjach, w których istnieją znaczące różnice kulturowe między aktorami, które można wyjaśnić w nieformalnych warunkach (Ado, Su i Wanjiru, 2017), umożliwiając dobrze zorganizowany proces tłumaczenia i dostosowywania zagranicznych praktyk do odbiorcy kontekst.

Sieci transferu polityki składające się z wielu różnych podmiotów, w przeciwieństwie do zamkniętych biurokratycznych sieci, również mają zdolność ułatwiania „miękkich” aspektów transferu (Evans i Davies, 1999 ; Stone, 2000 , 2004). Miękkie formy przenoszenia pociągają za sobą rozpowszechnianie norm i pomysłów, koncepcji i postaw, które odgrywają ważną rolę w kształtowaniu zachowań aktorów i trajektorii zmian polityki, pozostawiając jednocześnie miejsce na dostosowanie treści przeniesienia do lokalnej specyfiki i potrzeb .

Na koniec geografowie zainteresowani tym tematem zauważyli, że „globalne mobilności relacyjne” występują w sieciach międzynarodowych. Sieci te nie unoszą się w próżni, ale raczej są zakotwiczone w określonych przestrzeniach. W rzeczywistości te „społeczno-przestrzenne węzły w ramach globalnych obwodów wiedzy o polityce” (McCann, 2011 , s. 111) zapewniają przestrzeń, w której wiedza o polityce jest wytwarzana, modyfikowana i reinterpretowana podczas podróży w przestrzeni. Przestrzenie te są często miastami, ale także mniej namacalnymi przestrzeniami podróży politycznych, współobecności i nauki, takimi jak wyjazdy informacyjne, wizyty studyjne lub konferencje i seminaria, w których uczestnicy polityki spotykają się i wymieniają informacjami i wiedzą (McCann, 2011 , s. 118).

Tabela 1. Podsumowanie głównych szkół myślenia na temat transferu wiedzy i powiązanych pojęć. Źródło: Na podstawie REPAiR, 2018

Wnioski z literatury

Podsumowując, powyższy krótki przegląd literatury i teorii, które stanowiły podstawę tego podręcznika, został opracowany zbiór zasad przewodnich dotyczących transferu wiedzy. Udany transfer wiedzy ułatwia zatem:

  1. Rozwijanie dogłębnego zrozumienia zarówno kontekstu „nadawca”, jak i „odbiorca”, wykraczające poza uczenie się na oczyszczonych kontach „dobrych praktyk” lub „historii sukcesu”;
  2. Zwrócenie uwagi na to, jaki aspekt rozwiązania jest przenoszony i jak „przetłumaczyć” go lokalnie;
  3. Operacjonalizacja działań związanych z transferem w iteracyjnym otoczeniu sieciowym, z możliwościami bezpośredniej interakcji i bezpośredniego doświadczenia w kontekście „nadawcy”;
  4. Wspólna refleksja z podmiotami z kontekstu „nadawcy” i „odbiorcy” na temat:
  • Pytanie „Jak”: określenie ogólnych barier; krytyczne różnice kontekstowe; oraz kanały zapewniające możliwość przenoszenia ekoinnowacyjnych rozwiązań;
  • Pytanie „Co” : zrozumienie rozwiązania w jego kontekście i określenie, które jego aspekty są uniwersalne, a które specyficzne dla miejsca;
  • Pytanie „Kto”: angażowanie interesariuszy ze sfery praktycznej i badawczej z miast i regionów “nadawców” i “odbiorców” we wspólny dialog, aby ułatwić zrozumienie sposobu jak rozwiązania pojawiają się, wprowadzać element współtworzenia nowej wiedzy i promowanie tłumaczenia strategicznego w procesie transferu.

2. Partycypacyjna metodologia transferu wiedzy

Metodologia transferu wiedzy, na której opiera się ten podręcznik, została opracowana na potrzeby projektu REPAiR, choć z ambicją oferowania wskazówek wykraczających poza ten projekt. Dlatego warto krótko przedstawić cel REPAiR (bardziej szczegółowe wprowadzenie do projektu można znaleźć tutaj). Projekt dotyczy zarządzania zasobami i gospodarki o obiegu zamkniętym przez pryzmat terytorialny. Koncentruje się na tym, w jaki sposób przepływy materiałów i ich wpływ na środowisko wpływają na projektowanie fizycznych struktur (budynków, infrastruktury, miast itp.) oraz ich metabolizm społeczny i miejski, w tym zdrowie, gospodarkę, jakość życia i szczęście. Projekt ma na celu zintegrowanie analiz przepływu materiałów i analiz cyklu życia z modelami przestrzennymi i politykami planowania. Ponadto skoncentrowano się na opracowaniu ekoinnowacyjnych rozwiązań i strategii przestrzennych promujących gospodarkę o obiegu zamkniętym w ścisłej współpracy z zainteresowanymi stronami w sześciu regionach Europy . Są to te rozwiązania i strategie, które były przedmiotem międzyregionalnego transferu wiedzy w REPAiR.

Główną platformą transferu wiedzy jest sieć Living Laboratories (LL), zlokalizowana we wspomnianych sześciu regionach. Pozwala to obserwować, w jaki sposób współtworzone są ekoinnowacyjne pomysły, a następnie są transferowane między różnymi aktorami i miejscami o różnym pochodzeniu (dyscyplinarnym i społeczno-kulturowym), a także, w jaki sposób są one dalej dyskutowane z lokalnymi interesariuszami w celu ich dostosowania, przekształcenia ich całkowicie lub częściowo, aby działało w innym otoczeniu regionalnym.

Sieć PULL to zestaw środowisk fizycznych i wirtualnych, w których partnerstwa publiczno-prywatne w postaci grupy zróżnicowanych interesariuszy eksperymentują z iteracyjną (współtworzeniem) metodą opracowywania innowacji (rozwiązania ekoinnowacyjne / EIS) z wykorzystaniem specjalistycznego oprogramowania (GDSE) i reagują na specyficzne wyzwania. Proces obejmuje również zaangażowanie użytkowników końcowych. REPAiR wdraża LL w sześciu europejskich obszarach podmiejskich: Peri-Urban Living Labs (PULL) (zobacz więcej szczegółów na temat PULL w D5.1 projektu REPAiR).

Podczas warsztatów PULL zorganizowano tak zwane „wydarzenia związane z transferem wiedzy” jako osobne warsztaty poświęcone dyskusji na temat możliwości przenoszenia ekoinnowacyjnych rozwiązań opracowanych w innych obszarach studiów przypadku.

(Ekoinnowacje odnoszą się do wszystkich form innowacji – technologicznych i nietechnologicznych – które stwarzają możliwości biznesowe i przynoszą korzyści środowisku, zapobiegając lub ograniczając wpływ na środowisko lub optymalizując wykorzystanie zasobów innych niż produkty, jeśli mówimy o usługach nie można ich zobaczyć, spróbować, dotknąć ani powąchać; usługa może być działaniem, przedstawieniem lub przedmiotem; może być też zawarta w produkcie (D5.1 projektu REPAiR).

2.1 Zarys metodyki

Rycina 1 – Współtworzenie i mobilność EIS w sieci żywych laboratoriów. Źródło: Autorzy

Metodologia tu opisana jest wynikiem współdziałania liderów WP5 (organizatora PULL) oraz wyników badań w WP3 (procesy w obszarach studiów przypadków). Metodologia została przetestowana i udoskonalona (w oparciu o informacje zwrotne) w sześciu PULL (w Amsterdamie, Neapolu, Gandawie, Hamburgu, Łodzi i Peczu). W oparciu o to doświadczenie opracowaliśmy metodologię krok po kroku jako wskazówkę, aby skutecznie przenosić EIS z jednego miejsca do drugiego. Chociaż ta metodologia wywodzi się z projektu REPAiR, celem niniejszych wytycznych jest wskazanie kroków możliwych do zastosowania także w innych przypadkach i tematach, w których EIS mają być przenoszone z jednego miejsca do drugiego.

2.2 Kroki metodologiczne

Rycina 2 – Kroki metodologiczne. Zródło: REPAiR, 2018

Krok 1 – Zapoznanie się z kontekstem regionu „nadawcy”

W oparciu o literaturę naukową i nasze doświadczenie badawcze istnieje kilka rodzajów barier, które utrudniają przenoszenie EIS z jednego miejsca do drugiego. Różne rodzaje barier mogą utrudniać transfer na różne sposoby. W celu przygotowania (i zrozumienia roli przeszkód w transferze EIS) podsumowaliśmy najważniejsze bariery w poniższej tabeli:

Tabela 2. Bariery w przekazywaniu wiedzy.

Bariera Jak utrudnia to przenoszenie EIS – (przykłady)
Język Większość EIS jest w języku angielskim. Bez odpowiedniej znajomości języka trudno jest zrozumieć, co przekazać.
Tło dyscyplinarne Trudna komunikacja między aktorami z dziedziny nauk społecznych i inżynieryjnych.
Geografia (przepływów) Różnica między warunkami geograficznymi wpływa na przepływy metaboliczne i możliwość zastosowania rozwiązań (np. wąskie szlaki wodne w jednym miejscu, górzyste w innym miejscu wymagają różnych rozwiązań w zakresie zbierania odpadów).
Społeczno-kulturowe Różnice w wrażliwości na odpady, kulturze środowiskowej i innych specyfikach społeczno-kulturowych mogą sprawić, że zainteresowane strony nie będą wrażliwe na niektóre rozwiązania w jednym regionie.
Różnice społeczno-ekonomiczne Wyższy poziom rozwoju gospodarczego jest zwykle związany z bardziej zaawansowaną kulturą środowiska; pragmatycznie regiony bogatsze są w stanie przeznaczyć więcej zasobów na innowacje w gospodarce obiegu zamkniętego; z drugiej strony biedniejsze regiony muszą stawić czoła innym wyzwaniom (np. spalaniu odpadów zamiast selektywnej zbiórki).
Inne zjawiska społeczno-polityczne Publiczny sprzeciw wobec transferu polityki zagranicznej może blokować transfer (np. w regionie eurosceptycznym trudniej jest wdrożyć dyrektywę UE).
Aspekty prawne Rozbieżność przepisów między tymi dwoma kontekstami może uniemożliwić wdrożenie zaimportowanego rozwiązania.
Zarządzanie i podejmowanie decyzji Rozbieżne ustalenia dotyczące zarządzania mogą zagrozić wdrożeniu importowanego rozwiązania (np. nadmierna centralizacja nie pozwala na lokalną decyzję).
Aspekty technologiczne Gdy region będący odbiorcą znajduje się na niższym etapie rozwoju technologii o obiegu zamkniętym, transfer jest utrudniony.

 

Poniższy film przybliży kwestie barier dla transferu wiedzy:

Konieczne jest – w pierwszym kroku – zapoznanie się z regionem / obszarem nadawcy. W tym celu w ramach projektu REPAiR stworzyliśmy bardzo szczegółowy dokument na temat procesów związanych z CE w regionach objętych studium przypadku (zobacz więcej szczegółów w modelach procesów D3.3 , 3.5 , 3.6 , 3.7 projektu REPAiR).

Jeśli nie masz możliwości znalezienia szczegółowego opisu danego regionu, możesz zadać – na tym początkowym etapie – następujące pytania w celu zapoznania się z danym obszarem:

1) W jakim języku jest napisany EIS? Czy interesariusze rozumieją ten język?

2) Jakiego rodzaju ekspertyzy są potrzebne do zrozumienia sprawy nadawcy? Czy twoi interesariusze mają tę wiedzę?

3) Podobieństwa w geografii.

  1. a) Czy następujące aspekty są podobne? 1. rzeźba; 2. wody powierzchniowe; (morfologia fizyczna, hydrografia). W tym celu łatwo jest używać Google Maps lub Google Earth .
  2. b) Gdzie i jakie typy są najważniejszymi / trudnymi krajobrazami w regionie nadawcy i odbiorcy. (Zapytaj o te informacje od interesariuszy regionu nadawcy; sprawdź plan fizyczny regionu nadawcy, plan rozwoju miasta lub strategię rozwoju)
  3. c) Jakie są główne właściwości środowiska zbudowanego w regionie nadawcy? (Sprawdź plan urbanistyczny regionu / miasta i / lub mapy Google)
  4. d) Jak wygląda użytkowanie gruntów w regionie nadawcy? Możesz skorzystać z unijnej usługi internetowej CORINE .

(Możesz również sprawdzić, czy region wysyłający przechodzi poważne zmiany w użytkowaniu gruntów, czy nie, śledząc z mapy tego artykułu o wysokiej rozdzielczości).

4) Jakie są poziomy wrażliwości na odpady w regionie nadawcy?

Sprawdź odpowiednie dane z tego badania Eurobarometru :

(Uwaga: w projekcie REPAiR utworzono bardziej złożony indeks w oparciu o bazę danych tej ankiety (w D3.8, patrz również tam szczegóły). W przypadku, gdy masz taką możliwość, możesz utworzyć ten sam indeks i jego wizualizację twojego regionu.

5) Poznaj społeczno-gospodarczy aspekt regionu nadawcy.

(Uwaga: w tym celu najlepsze informacje można uzyskać z lokalnych planów rozwoju, które zawierają podstawowe dane. Można również sprawdzić krajowe urzędy statystyczne regionu wysyłającego.)

Najbardziej kompleksowe dane można znaleźć na stronie internetowej Eurostatu UE .

Przydatne mogą być następujące dane: populacja, demografia, gospodarka, nauka i technologia, środowisko i energia, praca, ubóstwo. Dodatkowo możesz sprawdzić tutaj dalsze istotne informacje.

6) Stan technologii i innowacji.

Różne kraje, regiony znajdują się na innym etapie technologii i innowacji. Częściowo zależy to od stanu ekonomicznego regionu, a częściowo od tradycji technologicznych (np. specjalną tradycją technologiczną w Holandii jest spalanie odpadów komunalnych do wytwarzania energii elektrycznej , podczas gdy w regionie Pecz (Węgry) z odpady palne RDF (paliwo pochodzące z odpadów) lub SRF (stałe paliwo odzyskane) wykorzystywane jest w cementowniach.

Kolejne wskazanie dotyczące poziomu innowacyjności znajduje się tutaj . Ta baza danych pozwala porównać różne regiony NUTS2 i spojrzeć na trendy czasowe.

7) Jakość rządu w regionach nadawcy i odbiorcy.

Tutaj możesz porównać 4 aspekty zarządzania między dwoma regionami, z którymi masz do czynienia w ramach transferu EIS.

Po zapoznaniu się z regionem wysyłającym zrób notatki i oceń, jak twój region jest podobny do regionu wysyłającego , ponownie omawiając powyższe aspekty.

Krok 2 – Przygotowanie wydarzenia transferu wiedzy

Rycina 3 – Spotkanie zainteresowanych stron w Peczu, kwiecień 2019 r. Źródło: Zdjęcie-wideo Sándor Kovács Zsolt

Przede wszystkim zaleca się, aby wydarzenie związane z transferem wiedzy było częścią Living Labs – Żywego Laboratorium (takiego jak w projekcie REPAiR) lub inną siecią współpracy (dobrym przykładem byłyby działania warsztatowe z udziałem zainteresowanych stron i partnerów projektu w Interreg lub projekty Urbact). Takie podejście powinno pozwolić na przeprowadzenie serii warsztatów z udziałem uczestników. Umożliwia uczestnikom poznanie wyzwań i celów ich własnego studium przypadku (np. w jaki sposób podejmowane są decyzje; jakie są najważniejsze ustawodawstwa dotyczące konkretnych przypadków; gdzie są punkty zapalne wyzwań itp.).

Podetapy przygotowawcze są takie same jak w przypadku organizacji żywych laboratoriów. Dlatego wskazujemy tylko te podetapy , odnosząc się do Podręcznika organizacji LL (opracowanego w ramach projektu REPAiR).

  1. Przygotuj lokalizację (więcej szczegółów tutaj)
  2. Zdefiniuj wewnętrzną rolę organizatorów
Rycina 4 – Wewnętrzna rola organizatorów. Źródło: Zespół REPAiR UNINA (Neapol), D5.1.

Dodatkowo weź pod uwagę:

– zaproszenie osoby z regionu wysyłającego EIS (która może przedstawić EIS i odpowiedzieć na pytania zadane przez lokalne zainteresowane strony);

– zapraszanie tłumacza (tłumaczy), który może tłumaczyć między grupami reprezentującymi „nadawcę” i „odbiorcę” – w przypadku gdy obie strony nie mówią sobą językiem.

  1. Dalsze zaangażowanie z interesariuszami
Rycina 5 – Warsztaty REPAiR w Neapolu, maj 2019 r. Źródło: Zdjęcie-wideo Viktora Varjú

Ten dokument zawiera przydatne wskazówki dotyczące angażowania interesariuszy.

  1. Zaproś interesariuszy na wydarzenie Transfer Wiedzy (wydarzenie KT), krótko opisując, o co chodzi.

Gdy masz listę potencjalnych uczestników, a jest ich więcej niż pięciu, podziel ich na grupy. Na podstawie twojego zaangażowania i wcześniejszej wiedzy na temat interesariuszy, twórz mieszane grupy, upewniając się, że każda grupa zawiera możliwie największe zmienne interesariuszy pod względem ich dyscypliny i wiedzy specjalistycznej.

Krok 3 – Wstępna selekcja rozwiązań do transferu

Po zapoznaniu się z okolicznościami zarówno w przypadku nadawcy, jak i odbiorcy możesz mieć wskazówkę, jakie rozwiązania mogą być przydatne dla decydentów. Ma to kluczowe znaczenie, ponieważ:

  • zapewnia wybór EIS, który najlepiej odpowiada poziomowi technologicznemu i innowacyjnemu odbiorcy;
  • łatwiej jest wybrać rozwiązanie do dostosowania z wcześniej wybranej listy, ponieważ obecnie dostępnych jest kilkanaście rozwiązań (tutaj i wiele innych witryn w Internecie), a ich przeglądanie jest czasochłonne, a zatem przynosi efekt przeciwny do zamierzonego dla interesariuszy i decydentów.

Jak wstępnie wybrać rozwiązania do transferu?

Rycina 6 – Procedura wstępnego wyboru rozwiązań do transferu: od zidentyfikowania wspólnych wyzwań do zdarzenia transferu wiedzy. Źródło: Autorzy

Warto przygotować tabelę do wstępnego wyboru rozwiązań, zawierającą krótki opis i podstawowe informacje na temat rozwiązań, które mają zostać przesłane. Uczestnikom transferu może być pomocne szybkie przejrzenie puli rozwiązań dostępnych do transferu. Poniższy rysunek pokazuje jako przykład fragment takiej tabeli.

Rysunek 7 – Przykład tabeli do celów wstępnej selekcji rozwiązań: fragment rozwiązań hamburskich opracowany w ramach projektu REPAiR. Źródło: Zespół REPAiR Hamburg

W zależności od dostępnego czasu (nie będzie to więcej niż dwie godziny), na warsztat musisz wybrać nie więcej niż 4 EIS. Im mniej, tym lepiej i masz czas na dalsze zastanowienie się nad dostosowaniem rozwiązania (rozwiązań).

 

Po wstępnym wybraniu rozwiązania (rozwiązań), przygotuj tak zwany arkusz transferu wiedzy (arkusz KT). Ten arkusz pomaga twoim interesariuszom pamiętać o kluczowych zagadnieniach prezentowanego EIS i odpowiedzieć na pytania dotyczące możliwości dostosowania danego rozwiązania do lokalnych uwarunkowań.

Arkusz można przeprojektować w celu dostosowania go do potrzeb projektu lub sytuacji, ale ważne jest, aby oferował on przestrzeń do opracowania rozwiązania, przepływów i zaangażowanych interesariuszy, a także przedstawienia materiałów wizualnych wyjaśniających i kontekstualizujących rozwiązanie. Ten podstawowy opis w arkuszu stanowi następnie wsparcie dla dyskusji między interesariuszami z miejsc nadawcy i odbiorcy podczas wydarzenia transferu wiedzy. Ułatwiają to pytania kierujące dyskusją na temat: możliwości przeniesienia rozwiązania; możliwa lokalizacja do realizacji w miejscu odbiorcy; istniejące bariery w zakresie transferu i dostosowań; oraz zainteresowane strony, które będą zaangażowane we wdrażanie przekazanego rozwiązania.

Rysunek 8 – Przykład arkusza transferu wiedzy służącego do prowadzenia dyskusji na temat transferu rozwiązań między Neapolem a Amsterdamem. Źródło: Zespół REPAiR w Neapolu

Krok 4 – Wydarzenie transferu wiedzy

Na warsztaty zaprosiłeś interesariuszy i wybrałeś do dyskusji nie więcej niż cztery EIS.

[Zawsze jest debata, ile EIS może być użytecznych. Interesariusze chcieliby wiedzieć jak najwięcej nowych rozwiązań. Z drugiej strony nie istnieje możliwość głębszego omówienia dużej ilości rozwiązań za jednym razem, szczególnie jeśli istnieją podobne aspekty rozwiązań, które mogą prowadzić uczestników do znużenia. Z naszego doświadczenia wynika, że ​​cztery, starannie dobrane rozwiązania, wystarczą do udanego transferu wiedzy podczas serii warsztatów i / lub Living Laboratory]

W przypadku obecności wielu osób na warsztatach zaleca się utworzenie dwóch lub więcej grup roboczych. Im więcej jest grup roboczych, tym więcej czynników jest branych pod uwagę w celu udanego dostosowania.

Zaleca się, aby jedna grupa robocza nie składała się z więcej niż trzech lub czterech zainteresowanych stron, a także koordynatora (który również sporządza notatki, chyba że istnieje dodatkowy sekretarz), twórcy EIS – który może odpowiednio przedstawić EIS i odpowiedzieć na pytania podczas warsztatów i tłumacza (-ów), w przypadku gdy „nadawca” i „odbiorca” nie potrafią porozumieć się w jednym języku.

[Wskazówka: Warto podzielić interesariuszy na długo przed wydarzeniem, a na końcu wstępnej części wydarzenia możesz pokazać / powiedzieć, kto powinien wejść do której grupy. Dlatego możesz zapewnić, że każda grupa może mieć różnych ekspertów o różnych interdyscyplinarnych doświadczeniach.]

Rozpoczynając pracę w grupie, po krótkim wprowadzeniu koordynator prosi uczestnika twórcy EIS o przedstawienie go w krótkim czasie.

[ Wskazówka: Korzystanie z cyfrowego pokazu slajdów i kilku zdjęć  może pomóc interesariuszom lokalnym / odbiorcy lepiej zrozumieć EIS.]

Po prezentacji koordynator musi zainicjować dyskusję na temat możliwości dostosowania EIS. W tym celu najłatwiej jest przekazać interesariuszom tzw. „Arkusz Transferu Wiedzy” i poprosić ich o wypełnienie pytań.

Rycina 9 – Wydarzenie transferu wiedzy podczas warsztatów PULL w Łodzi. Źródło: REPAiR

[Wskazówka: W przypadku potrzeby zainicjowania rozmowy koordynator poprosić twórcę EIS o więcej słów i / lub zapytać interesariuszy pojedynczo o możliwość dostosowania (pierwsze pytanie)].

W celu uzyskania bardziej produktywnego wydarzenia (i sukcesu kolejnego kroku) koordynator może na początku poprosić jednego z interesariuszy o zapisanie odpowiedzi i wypełnienie arkusza zdarzeń KT (jak pokazano na poniższym rysunku).

Powinno się przeznaczyć około 25-30 minut na jeden EIS, a następnie zacząć omawiać kolejny EIS. Podczas wydarzenia Transferu Wiedzy, aby zachować koncentrację i uniknąć zmęczenia uczestników, sugeruje się, aby nie włączać do dyskusji więcej niż czterech EIS.

Po zakończeniu pracy koordynatorzy grupy przedstawią kilkuminutowe podsumowanie głównych ustaleń grup. Pomaga to ujawnić i dostrzec różnice między grupami, dzięki czemu może rzucić światło na dodatkowe aspekty dostosowania potrzebnych rozwiązań.

[Wskazówka: rób notatki podczas sesji. Jeśli jest to wykonalne, wykonaj również nagranie wideo]

Rysunek 10 – Przykład arkusza transferu wiedzy wypełnionego podczas warsztatu. Źródło: Wydarzenie KT w Hamburgu, październik 2018 r.

Krok 5 – Wyciąganie wniosków z wydarzenia i dalszy rozwój wypracowanych rozwiązań

 

Najważniejszym dalszym krokiem jest podsumowanie tego, co zostało wypracowane w trakcie warsztatów i przeniesienie tego do praktyki. Aby to zrobić, należy ponownie przejrzeć materiały i notatki. W celu dalszego rozwoju rozwiązania należy:

  1. Zebrać bariery z różnych grup roboczych i je pogrupować według „kategorii wyniku” w arkuszu KT (innymi słowy, w oparciu o szeroko stosowany model PESTEL odnoszący się do czynników politycznych, ekonomicznych, społecznych, technicznych, środowiskowych i prawnych wpływających na dany proces).
  2. Ocenić stopień utylitarności rozwiązań (również utwórz ranking);
  3. Zbadać, jak zmieniły się rozwiązania podczas dyskusji i dostosowywania;
  4. Lista podmiotów, które powinny być zaangażowane – Zaimportuj listę z arkusza KT i dodaj nowych aktorów, jeśli to konieczne;
  5. W przypadku pytań dotyczących możliwości dostosowania, należy kontynuować dyskusje indywidualne z najbardziej kompetentnymi interesariuszami i ekspertami.

 

Następnie należy zrobić dalszą dokumentację na temat transferowalnego EIS, podobną do oryginalnej EIS, upewniając się, że obejmuje następujące elementy:

  • obecny proces;
  • proponowany proces;
  • model oceny (w którym można ocenić wpływ zmian na środowisko, społeczeństwo i gospodarkę);
  • możliwa lokalizacja.

Jeśli używasz zewnętrznych źródeł dla swoich rozwiązań, musisz podać pełne odniesienia do tych źródeł, w przypisach lub w oddzielnej sekcji odnośników dokumentu (przykład można znaleźć tutaj).

Krok 6 – Promowanie implementacji rozwiązania

Aby osiągnąć rzeczywistą adaptację rozwiązania, musisz przekonać aktorów (którzy powinni być zaangażowani) oraz decydentów, aby podjęli decyzję o dostosowaniu rozwiązania. Najlepszy scenariusz polega na tym, że podczas Living Lab biorą udział odpowiednie osoby podejmujące decyzje. Chociaż w większości przypadków tak nie jest, dlatego istotne jest, aby przekonać odpowiednie osoby, że zaproponowana adaptacja zadziała.

Aby to zrobić, należy wykonać streszczenie powyższych ustaleń, w tym danych liczbowych i zdjęć z oryginalnego EIS. Streszczenie musi być zwięzłe, czytelne i dokładne . Podobnie jak zalecenie dotyczące polityki .

 

3. Przykład transferu wiedzy w oparciu o zaprezentowaną metodologię

Poniższy film zawiera kilka wskazówek na temat dostosowania rozwiązania do kontekstu regionu „odbiorcy”:

Po przedstawieniu metodologii przyjrzyjmy się przykładowi jej zastosowania. Używamy tutaj przykładu transferu wiedzy między dwoma PULL w ramach projektu REPAiR, zlokalizowanego w obszarze metropolitalnym Amsterdamu i obszarze metropolitalnym Neapolu.

3.1 Transfer wiedzy między Peri-Urban Living Labs w Neapolu i Amsterdamie

W obydwu obszarach PULL koncentrowały się na badaniu przepływów materiałów i specyfik terytorialnych w celu opracowania ekoinnowacyjnych rozwiązań promujących gospodarkę o obiegu zamkniętym w każdym z regionów. W szczególności zwrócono szczególną uwagę na transformację struktur przestrzennych, dla których opracowano rozwiązania, w tym na regenerację tak zwanych krajobrazów zdegradowanych, czyli niewykorzystanych, porzuconych, często zanieczyszczonych zmarnowanych krajobrazów, takich jak tereny poprzemysłowe lub strefy buforowe infrastruktury (patrz Amenta i van Timmeren, 2018). Rozwiązania dotyczyły przepływu odpadów budowlanych i rozbiórkowych, a także przepływów odpadów organicznych.

Wydarzenia związane z transferem wiedzy odbyły się najpierw w Amsterdamie, a następnie, kilka miesięcy później w Neapolu. W przypadku każdego z nich zainteresowane strony z drugiego regionu zostały zaproszone do udziału i przyniosły ze sobą wybrane EIS z ich regionu. Wybór ten opierał się na wcześniejszej selekcji najbardziej odpowiednich rozwiązań do transferu spośród szerszego katalogu rozwiązań opracowanych w Amsterdamie i Neapolu . Wstępna selekcja została dokonana przez interesariuszy z każdego regionu przed wydarzeniami związanymi z transferem wiedzy, pozostawiając czas interesariuszom z regionów „nadawcy” na przygotowanie streszczenia wybranych rozwiązań.

Rysunek 11 – Wydarzenie transferu wiedzy w Amsterdamie. Zdjęcie: REPAiR

Aby zachować zwięzłość, skupiamy się na przykładzie tylko jednego rozwiązania transformacji krajobrazów zdegradowanych: „RECALL: Remediacja przez kultywowanie obszarów w żywotnych krajobrazach” (bardziej szczegółowe sprawozdanie z procesu transferu wiedzy między Amsterdamem a Neapolem PULL znajduje się w tym dokumencie). Rozwiązanie miało na celu zaproponowanie biologicznej rekultywacji zanieczyszczonej gleby na gruntach poprzemysłowych, aby umożliwić jej ostateczne wykorzystanie. Odbywa się to przy użyciu różnych upraw. Oryginalne rozwiązanie miało rozwiązać ogromny problem zanieczyszczonej ziemi w regionie Neapolu, często z powodu nielegalnego składowania odpadów niebezpiecznych. Rozwiązanie opiera się na lokalnych tradycjach wytwarzania produktów z włókien konopnych (takich jak tkanina, sznurek) i wysokiej zdolności tej uprawy do usuwania zanieczyszczeń metalami ciężkimi z gleby w stosunkowo krótkim czasie. Rozwiązanie może przywrócić zanieczyszczone krajobrazy do „produktywnego” życia, zapewniając jednocześnie możliwości rewitalizacji tradycyjnego lokalnego przemysłu.

W tym przykładzie zajmiemy się trzema kwestiami: (1) bariery w transferze; (2) stopień aplikacyjności; oraz (3) dostosowania, które były potrzebne, aby rozwiązanie działało w regionie Amsterdamu.

Bariery

Uczestnicy wydarzenia dotyczącego transferu wiedzy w Amsterdamie wskazali, że główne bariery miały charakter geograficzny i społeczno-ekonomiczny. Związali to głównie z niedoborem gruntów w rejonie Amsterdamu i rosnącym popytem na grunty pod projekty mieszkaniowe i komercyjne. Region Amsterdamu nie stoi w obliczu podobnego zagrożenia związanego z odpadami i wielkości zanieczyszczenia gleby jak Neapol, ale ma znaczną liczbę zanieczyszczonych krajobrazów odpadów, szczególnie w okolicy portu w Amsterdamie, co sprawia, że ​​przeniesienie tego rozwiązania jest interesujące. Jednak zarówno wspomniany niedobór, jak i wysokie zapotrzebowanie na grunty pod zabudowę sprawiają, że bioremediacja gleby konopiami lub innymi uprawami jest mniej opłacalną opcją dla Amsterdamu, chyba że rozwiązanie byłoby połączone z innymi przepływami metabolicznymi (na przykład materiałami budowlanymi i rozbiórkowymi), zwiększając w ten sposób atrakcyjność rozwiązania w oczach interesariuszy. W rzeczywistości rozwój budownictwa mieszkaniowego lub rozbudowa lotniska Schiphol są tak palącymi sprawami, że zamiast długich środków zaradczych opartych na konopiach, preferowaną (bardziej ekonomicznie opłacalną) opcją w oczach planistów i / lub deweloperów byłoby po prostu zdjęcie warstwy zanieczyszczonej ziemi.

Możliwość transferu

Biorąc to pod uwagę, zainteresowane strony ogólnie postrzegały tę praktykę jako wysoce transferowalną, biorąc pod uwagę potrzeby związane z rekultywacją gleby w obszarach rozwoju miast w Amsterdamie. Również tradycje wytwarzania produktów z włókien konopnych są obecne w Amsterdamie i można je wykorzystać, podczas gdy wspomniane bariery uznano jako możliwe do przezwyciężenie dzięki dostosowaniom do połączenia rozwiązania z przepływem materiałów budowlanych. To połączenie z przepływem odpadów z budowy i rozbiórki może znacznie zwiększyć atrakcyjność tego rozwiązania, łącząc je z rozwijającym się sektorem budownictwa o obiegu zamkniętym w regionie Amsterdamu.

Adaptacje

Biorąc pod uwagę powyższe bariery i potencjał synergii w zakresie przepływu odpadów z budowy i rozbiórki, rozwiązanie zostało znacznie zmienione, aby pasowało do kontekstu Amsterdamu. Dlatego przeniesione rozwiązanie znacznie odbiegało od pierwotnego. Zaproponowano następujące dostosowania:

  1. Rozszerzanie przepływów metabolicznych i koncentrację na wytwarzaniu materiałów budowlanych opartych na konopiach (takich jak bloki konopne lub bloków grzybni). Dostosowanie to odzwierciedlało duże znaczenie przepływu odpadów budowlanych i rozbiórkowych w regionie Amsterdamu, a także rosnące zapotrzebowanie na materiały budowlane w następstwie boomu budowlanego i ciągłego rozwoju tkanki miejskiej Amsterdamu.
  2. Poszerzenie podejścia do rekultywacji gleby w zależności od zapotrzebowania na grunty na danym obszarze. Eksperci zasugerowali, że na obszarach o dużej presji na grunty potrzebne do natychmiastowego zagospodarowania, zanieczyszczoną warstwę gleby można zdjąć i przetransportować w miejsca, gdzie zagospodarowanie nie jest natychmiastowe, umożliwiając rekultywację opartą na naturze, przygotowując grunt pod późniejszy rozwój.
  3. Dostosowanie doboru upraw do naprawy w zależności od rodzaju zanieczyszczenia na danym obszarze.
  4. Poszerzenie grona zainteresowanych stron o producentów materiałów budowlanych, budowniczych i deweloperów, a także grondbanken (banki gleby – organizacje zajmujące się oceną i klasyfikacją partii gruntów na podstawie jakości środowiska oraz logistyką przepływów składników w glebie).
  5. Tam, gdzie to możliwe, łączenie rekultywacji gleby opartej na konopiach z działaniami rekreacyjnymi lub produkcją energii słonecznej, które mogłyby dodatkowo zwiększyć atrakcyjność rozwiązania i przyciągnąć wsparcie zainteresowanych stron zajmujących się energią odnawialną.

3.   Wskazówki dotyczące udanego transferu wiedzy

Bazując na powyższej metodologii, doświadczeniu z transferu wiedzy między sześcioma regionami europejskimi w ramach projektu REPAiR oraz poradach zainteresowanych stron z zakresu gospodarki o obiegu zamkniętym uczestniczących w tym projekcie, możemy wyciągnąć dziesięć praktycznych wskazówek dotyczących udanego transferu wiedzy :

  1. Postaraj się zrozumieć kontekst twórcy rozwiązania;
  2. Upewnij się, że możesz się porozumieć w języku twórcy transferowanego rozwiązania (lub upewnij się, że masz przy sobie tłumacza);
  3. Odwiedź strony, z których pochodzą rozwiązania;
  4. Dąż do rozmowy osobistej z osobami, którzy zaprojektowali rozwiązania – mogą najlepiej wyjaśnić, jak to naprawdę działa;
  5. Można zaimplementować rozwiązania innych i zastosować go na swoim obszarze – Adaptacja jest koniecznością;
  6. Zazwyczaj zawsze można coś zaczerpnąć z rozwiązań z zagranicy, nawet jeśli to jest tylko inspiracja do pomysłów dla rozwoju własnych rozwiązań;
  7. Transfer działa najlepiej w sieciach i poprzez długoterminowe relacje między interesariuszami od nadawcy i odbiorcy, w których ich wiedza jest dzielona i współtworzona;
  8. Upewnij się, że masz odpowiednią wiedzę fachową reprezentowaną w trakcie warsztatów podczas omawiania transferu wiedzy;
  9. Bądź otwarty na nowe pomysły praktyków z innych regionów i przygotuj się na wyzwanie dla specyfiki Twojego obszaru
  10. Nie zakładaj, że skoro twój region opóźnia się w przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym, nie możesz uczyć się od wiodących regionów – „przeskakiwanie” z ulepszeń do systemu gospodarki odpadami w kierunku bardziej zaawansowanych procesów jest wykonalną opcją, jeśli nie koniecznością .

Zastosuj je i daj nam znać, czy Ci pomogły.

Jeśli lista dziesięciu wskazówek jest niewystarczająca lub chcesz usłyszeć niektóre z nich z pierwszej ręki, to wideo zawiera dalsze porady i inspiracje od podmiotów zainteresowanych gospodarką o obiegu zamkniętym w REPAiR:

 

4.   Katalog ekoinnowacyjnych rozwiązań promujących gospodarkę o obiegu zamkniętym w miastach i regionach

Poniższa lista ekoinnowacyjnych rozwiązań przedstawia podstawowy katalog pomysłów możliwych do przeniesienia do innych regionów. Rozwiązania te zostały opracowane w ramach projektu badawczego REPAiR i opierają się na badaniach literatury, pracy studentów i warsztatach Peri-Urban Living Laboratories projektu REPAiR (tj. Warsztatach PULL). Możesz z nich korzystać zgodnie z warunkami Creative Commons .

4.1 Odpady z budowy i rozbiórki

MYC Block  

CDW recovering,

Beyond INERTia

Circular tendering

and circular BREEM standard

Materials exchange Microalgae bio-asphalt
Eco-SEE wall panels Cross-sectoral platform Re-purposing vacant offices Circular construction market Greening-up the city
Integrated Centre in Naples and in Łódź  

 

4.2 Odpady żywnościowe / odpady organiczne

Bread to Beer BIO-BEAN Insect – Protein tanks Peel Pioneer
Fruit leather Food Rescue Platform Smart biorefinery and biomass into clean energy Decentralised food-waste collection
Recompost Land Food-waste scan for schools Mobile App for foodwaste reduction and more App for ‘best before’
Food sharing

4.3 Wastescapes (tereny poprzemysłowe, skażone, infrastrukturalne, itd.)

Bio-seasonal parking Land rotation Reuse of empty greenhouse Stepping stones for biodiversity Green buffer zones for leisure
RECALLRemediation by cultivating area – “The hemp solution” From recycle to bicycle  

5.      Literatura

Ado, A., Su, Z., and Wanjiru, R. (2017). Journal of International Management Learning and Knowledge Transfer in Africa-China JVs : Interplay between Informalities, Culture, and Social Capital. Journal of International Management, 23(2), 166–179.

Amenta, L. and van Timmeren, A. (2018). Beyond Wastescapes: Towards Circular Landscapes. Addressing the Spatial Dimension of Circularity through the Regeneration of Wastescapes. Sustainability, 10(12), 4740. https://doi.org/10.3390/su10124740

Argote, L., and Ingram, P. (2000). Knowledge Transfer: A Basis for Competitive Advantage in Firms. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 82(1), 150–169.

Argote, L., Ingram, P., Levine, J. M., and Moreland, R. L. (2000). Knowledge Transfer in Organizations: Learning from the Experience of Others. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 82(1), 1–8.

Dąbrowski, M., Varjú, V., & Amenta, L. (2019). Transferring circular economy solutions across differentiated territories: Understanding and overcoming the barriers for knowledge transfer. Urban Planning, 4(3), 52-62. DOI: 10.17645/up.v4i3.2162

Bellini, A., Aarseth, W., and Hosseini, A. (2016). Effective Knowledge Transfer in Successful Partnering Projects. Energy Procedia, 96(1876), 218–228.

Dolowitz, D., and Marsh, D. (1996). Who Learns What from Whom: a Review of the Policy Transfer Literature. Political Studies, 44(2), 343–357.

Dolowitz, D. P., and Marsh, D. (2000). Learning from Abroad: The Role of Policy Transfer in Contemporary Policy-Making. Governance, 13(1), 5–23.

Freeman, R. (2009). What is’ translation’? Evidence and Policy: a Journal of Research, Debate and Practice, 5(4), 429–447.

Evans, M. (2004). Policy transfer in global perspective. London: Routledge.

Evans, M. (2009). Policy transfer in critical perspective. Policy Studies, 30(3), 243–268.

Inkpen, A. C., and Tsang, E. W. K. (2005). Social Capital, Networks, and Knowledge Transfer. Academy of Management Review, 30(1), 146–165.

Evans, M., and Davies, J. (1999). Understanding policy transfer: A Multi‐level, multi‐disciplinary perspective. Public administration, 77(2), pp. 361–385.

McCann, E. (2011). Urban policy mobilities and global circuits of knowledge: Toward a research agenda. Annals of the Association of American Geographers, 101(1), 107–130.

REPAiR (2018) REsource Management in Peri-urban AReas: Going Beyond Urban Metabolism: Deliverable 7.1 – Theoretical model of knowledge transfer. Delft: Delft University of Technology. http://h2020repair.eu/wp-content/uploads/2019/03/Deliverable-7.1-Theoretical-model-of-knowledge-transfer.pdf

Rose, R. (1991). What is Lesson-Drawing? Journal of Public Policy, 11(1), 3–30.

Rose, R. (1993). Lesson Drawing in Public Policy: A Guide to Learning Across Time and Space. Chatham: Chatham House.

Rose, R. (2004). Learning from comparative public policy: A practical guide. London: Routledge.

Simonin, B. L. (1999). Ambiguity and the process of knowledge transfer in strategic alliances. Strategic management journal, pp. 595–623.

Stead, D. (2012). Best Practices and Policy Transfer in Spatial Planning. Planning Practice and Research, 27(1), pp. 103–116.

Stone, D. (2000). Non‐governmental policy transfer: the strategies of independent policy institutes. Governance, 13(1), pp. 45–70.

Stone, D. (2004). Transfer agents and global networks in the “transnationalization”of policy. Journal of European Public Policy, 11(3), 545–566.

Stone, D. (2012). Transfer and translation of policy. Policy Studies, 33(6), 483–499.